Blog Ester: voorjaar met gevaarlijk suiker en belerende bokkesprongen

De mooiste tijd van het jaar is voelbaar aangebroken: voorjaar!!! Het is mijn favoriete tijd van het jaar. De zon schijnt volop, de krokussen en de sneeuwklokjes bloeien en de narcissen maken de wereld direct een stuk vrolijker met hun mooie gele kleur. De natuur is toch wel een bijzonder iets, zo sta je nog over het land te kijken dat omgetoverd was tot een plaatselijk meer en zo droogt alles toch ook weer heel snel op. De combinatie van zon met de droge wind uit het noordoosten heeft er zelfs binnen een week voor gezorgd dat onze paarden deze week al dagelijks een paar uur op het land staan. En wat vinden ze het heerlijk! Nu komen ze bij ons het hele jaar door dagelijks buiten maar in de winterperiode staan ze in de paddock met onbeperkt ruwvoer. Maar nu het land zo snel droogde konden de paarden mooi nog even het land in voordat de mest erover gaat en zonder dat ze het vertrappen. Het is altijd een schitterend moment om te zien hoe enthousiast de paarden in galop voor het eerst het land op gaan. Maar hoe fijn het ook is voor de paarden, er schuilt echter ook een gevaar in dat heerlijke gras vooral als de temperaturen ‘s nachts onder het vriespunt zijn.

Gevaarlijke suikers

In het voorjaar wordt er overdag veel suiker aangemaakt in het gras door de zon. In de nacht wordt dit suiker gebruikt voor de groei van het gras. Maar in het voorjaar komen er regelmatig nog nachten voor met nachtvorst. Hierdoor zit er ‘s nachts amper groei in het gras. Het gras gebruikt de suiker niet om te groeien waardoor de suiker de volgende morgen nog in het gras zit. Vooral kort gras zit bomvol suiker. Door het suikervolle gras schiet de suikerspiegel van het paard omhoog Als een paard dit gras in overvloed eet dan is er kans op acute hoefbevangenheid. Het paard laat dit zien door niet te willen lopen. Het heeft vaak een versnelde hartslag/ademhaling. De hoeven voelen warm aan en je kan een sterke polsslag in de kootholte voelen. Al met al voelt het paard zich duidelijk niet goed. Dus let hier heel goed op mocht je je paard nu op de wei zetten. Daarnaast ligt het gevaar van koliek (buikpijn) op de loer. Voor het paard is het een soort all you can eat restaurant waar hij in belandt en zal dan ook eten zoveel als hij kan. Wij zetten ze maar een paar uur op de wei en geven ze ‘s nachts onbeperkt ruwvoer met veel structuur. Heerlijk hé de paarden zo op de wei, zei ik tegen Hessel. Prachtig! Zie ze eens draven! Een geweldig gezicht. Had Janko (menvriend) dat vorige week ook maar met zijn ruin gedaan….

Woensdag menmiddag

Op woensdagmiddag is het menmiddag bij ons. Geert neemt vaak zijn 6-jarige merrie mee, Janko zijn bijna 3-jarige ruin en Fenny helpt, met haar jarenlange ervaring in het mennen, waar ze kan. En Hessel? Die geniet op en top net als zijn vrienden. Dit is Hessel’s ding, het beleren van jonge paarden voor de wagen. Maar voordat ze met de jonge ruin van Janko aan de slag gingen was het eerst tijd om een ritje te maken met het 2-span. De jonge merrie van Geert werd naast Hiske ingespannen, Hessels ervaren Stermerrie. Ik blijf hier bij de jonge ruin, hij staat als enige op stal dus dan kan ik hem mooi in de gaten houden. Voordat ik het wist hoorde ik de paarden en de wagen weer aankomen. Het gezelschap zat met stralende gezichten op de marathonwagen. ‘Ik ben dik tevreden’, zei Geert, ‘mijn merrie loopt steeds beter!’ Mooi zo daar doen we het voor. ‘Dan is het nu tijd voor de jonge ruin’, zei Hessel terwijl zijn ogen begonnen te glinsteren. De paarden werden uitgespannen en kregen hun welverdiende brok op stal. Janko had de ruin inmiddels op de poetsplaats gezet. Zo, we gaan eens kijken hoe het vandaag gaat. Vorige week sprong hij met vier benen tegelijk in de lucht, en sloeg zo hoog met zijn achterbenen dat onze laagste balken er bijna aan moesten geloven. We gaan hem eerst even longeren zodat hij zijn eerste energie alvast kwijt is. ‘En je hebt hem nu overdag wel buiten?’, vroeg Hessel aan Janko. Oh, dat was het dus waarom Hessel eerder op de dag tegen mij zei; had Janko dat ook maar gedaan. Vorige week had de ruin alleen nog maar op stal gestaan toen hij bij ons kwam, vandaar dat hij toen als een bom explodeerde….

Beleren met bokken en sprongen

Na het longeren kreeg de ruin zijn hoofdstel om en plaatste Hessel het werktuigje op zijn rug waar hij al zoveel paarden mee beleerd heeft en daar gingen ze. Janko voorop met de ruin aan een geleide touw en Hessel met de leidsels al lopend in de hand achter ze aan. Het duurde niet lang of Hessel zei ‘maak maar los’ en daar ging hij. Onvoorstelbaar hoe snel Hessel dat toch altijd weer voor elkaar krijgt om zo’n jong dier het vertrouwen te geven. Op een paar bokjes na ging het perfect. ‘Nu jij Janko’, zei Hessel. Janko nam de leidsels over en daar gingen ze, het ging super. Na een paar rondjes was het tijd voor een drafje. Daar dacht de ruin toch even anders over en begon te bokken en tegelijk nam hij enorme sprongen naar voren. Janko werd nog net niet gelanceerd! Hessel greep in met zijn stem, en de ruin kwam erop terug. Dan kan je toch zien hoe belangrijk het is dat een paard op de stem is. Nadat de ruin stond te genieten van zijn brokjes op stal was het tijd voor koffie/borrel. Dat kon heerlijk weer buiten, met het zicht op de grazende paarden. Janko zat tevreden voor zich uit te kijken, terwijl mijn pup Cooper zat te genieten van een strootje op de mestplank. ‘Dat we al zover zijn gekomen dat had ik niet verwacht’, zei Janko. Ja Hessel kan wel wat, zei ik. Er verscheen een glimlach op Hessels gezicht. Terwijl iedereen genoot van de middag, het uitzicht en het drankje was ik in gedachten al bij volgend jaar. Zal Hessel mijn Nine NP fan de Hesterhoeve op dezelfde manier met het welbekende werktuigje dan ook beleren?… Ik kijk er nu al naar uit!!